Σάββατο 18 Νοεμβρίου 2017, 09:19

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΚΗΣ- ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ ( ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ )



Καπετάν-Βασίλης Γεροντάκης

Το μεγάλο ταξίδι
ενός πανάξιου Αξιώτη καπετάνιου
που ταξιδεύει έχοντας πάντα
άστρο λαμπρό στη ρότα του

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1957 και μεγάλωσε στο νησί μέχρι το 1972 όταν ήρθε στην «Υδροκέφαλη», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Θυμάμαι τα πλοία που έπιαναν τότε στη Νάξο, το «Δέσποινα», το «Παντελής» και το «Μυρτιδιώτισσα». Δεν ήταν από ναυτική οικογένεια. Κάποια στιγμή αποφάσισε να στραφεί στη θάλασσα, ίσως και επηρεασμένος από τις διαφημίσεις που έβλεπε τότε να γίνονται για το ναυτικό επάγγελμα. Χαρακτηριστικά μας ανέφερε: «Μεταξύ δυο διαφημίσεων για κατσαριδοκτόνα, εγώ είδα αυτό που μπορεί και να με έσπρωξε να γίνω ναυτικός».

Από τη ναυτική σχολή τελείωσε το 1977 και το πρώτο πλοίο του ήταν ένα κρενάδικο φορτηγό του κ. Κυνηγού, το “San Nicolas”, με παραλαβή από την Ιαπωνία.
Στη συνέχεια συνέχισε στου Ξυλά και μετά έκανε για πολλά χρόνια και σε πολλά καράβια στου Νταϊφά.

Και το 1989 θα αλλάξει ρότα στην καριέρα του και θα έρθει να ταξιδέψει στην ακτοπλοΐα. Το πρώτο πλοίο που έπιασε ήταν το «Κίμωλος» του Βεντούρη, από όπου ξεκίνησε ως υποπλοίαρχος και στη συνέχεια έπιασε ύπαρχος. Πλοίαρχος στο «Κίμωλος» ήταν ο καπετάν-Αντώνης ο Κρητικός από την Κάσο. Στη συνέχεια πήγε ύπαρχος στο «Γεώργιος Εξπρές» με πλοίαρχο και πάλι τον καπετάν-Αντώνη τον Κρητικό.
Και στη συνέχεια θα έρθει στο «Αιγαίον» που τότε το είχαν ακόμα μαζί τα δύο αδέλφια Αγαπητού και στο «Ναϊάς ΙΙ», όπου θα παραμείνει για 10 μήνες με πλοίαρχο τον καπετάν-Σιδερή Μαμίδη. Και αφού πήρε το δίπλωμα από τη σχολή, πήγε για λίγο υποπλοίαρχος στο «Εξπρές Ολύμπια» και σύντομα έπιασε ύπαρχος.
Και το 1995 θα κάνει το μεγάλο βήμα και θα πιάσει καπετάνιος στο «Θησεύς» του Δημήτρη του Μοίρα, ξεκινώντας το μακρύ του ταξίδι ως καπετάνιος στα πλοία της ελληνικής ακτοπλοΐας. Ο Κώστας ο Αγαπητός ρωτήθηκε τότε από τον Δ. Μοίρα για το ενδεχόμενο αυτό, και τότε ο Κ. Αγαπητός του είπε χαρακτηριστικά «Πάρτον με υποσχετική». Και, πράγματι, αφού ο καπετάν-Βασίλης πρωτοκαπετάνεψε στην ακτοπλοΐα στο «Θησεύς», στη συνέχεια επέστρεψε στην εταιρεία του Κώστα του Αγαπητού.

Η απόφαση του να πάει στο «Θησεύς» και την άγονη γραμμή Νότιας Πελοποννήσου-Κυθήρων-Αντικυθήρων-Καστελίου Κισσάμου, ήταν σίγουρα ένα μεγάλο ρίσκο. Από την άλλη, όμως, ήταν σημαντικό να καπετανέψει, οπότε αποδέχθηκε την πρόκληση και βρέθηκε να περιμένει το πλοίο σε ένα μικρό μώλο της Νεάπολης.
Και τούτη η αρχή φαινόταν να είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Τόσο το γεγονός ότι το «Θησεύς» ήταν το πρώτο του καράβι, όσο και το γεγονός ότι βρέθηκε μόνος του στα χειριστήρια λίγο πριν το πλοίο μπει στα Αντικύθηρα χωρίς την παρουσία του προηγούμενου πλοιάρχου, όπως συνηθίζεται, τον οδήγησαν να βουτήξει απότομα σε πολύ βαθιά νερά. Όμως, το καλό του το άστρο τον βοήθηκε και όλα πήγαν πολύ καλά. Ρίσκαρε, τόλμησε και κέρδισε.
Με το «Θησεύς» έκανε το μακρύ ταξίδι από τον Πειραιά για Κυπαρίσσι-Μονεμβάσια-Νεάπολη-Ελαφόνησο-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Καστέλλι, ενώ δυο-τρεις φορές την εβδομάδα το πλοίο προσέγγιζε στο Γύθειο, και μία φορά την εβδομάδα στη Καλαμάτα. Με το «Θησεύς» βρέθηκε να κάνει και τη γραμμμή των Δυτικών Κυκλάδων, φτάνοντας μέχρι και τη Σαντορίνη.
Στο «Θησεύς» είχε ύπαρχο τον καπετάν-Δημήτρη Αντωνάκο και υποπλοίαρχο τον καπετάν-Μπάμπη Λιάρο.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από όλο αυτήν την εμπειρία με το «Θησεύς».

Στα Αντικύθηρα, δεν υπήρχε καβοδέτης και «σαλτάριζε» ο ναύτης από το πλοίο για να δέσει τον κάβο. Όμως, κάποια φορά στα Αντικύθηρα, με τον Μπάμπη τον Λιάρο στην πρύμνη, ο ναύτης δεν πρόλαβε και ο καταπέλτης ακούμπησε την πίντα (ένα κομμένο σίδερο φυτεμένο, για την ακρίβεια) και την έκοψε. Στη συνέχεια, για την κομένη «πίντα» θα βρεθεί κατηγορούμενος στο Ποινικό Δικαστήριο μαζί με τον καπετάν-Μπάμπη το Λιάρο. Στο δικαστήριο είχε να αντικρούσει την απαίτηση του ελληνικού Δημοσίου για σημαντική αποζημίωση για την «απωλεσθείσα πίντα». Τελικά, οι δύο ναυτικοί αθωόθηκαν, μιας και μέτρησε το γεγονός της έλλειψης καβοδέτη στο νησί. Μάλιστα τότε, τα χρήματα για το δικηγόρο τα πλήρωσε ο γιος του κ. Μοίρα, ο Κώστας ο Μοίρας, που τυχαία βρέθηκε εκείνη την ημέρα στο Δικαστήριο. Η κίνηση αυτή του Κώστα Μοίρα δείχνει αξιοπρέπεια, αρσενικότητα και καλοσύνη, όπως μας τόνισε χαρακτηριστικά ο καπετάν-Βασίλης. Εκείνη η εποχή ήταν πολύ δύσκολη, καθώς με την χρεωκοπία της εταιρείας του Μοίρα, τα οικονομικά ήταν πολύ δύσκολα για τον καπετάν-Βασίλη και τους ναυτικούς του «Θησεύς».

Μετά το «Θησεύς», θα πάει για τρεις σεζόν στο «Εξπρές Δανάη» (πρώην «Κυκλάδες») του Κώστα του Αγαπητού σε δρομολόγια στον Αργοσαρωνικό μέχρι τις Σπέτσες, από το 1997 έως το 2000. Και τότε, το 2000, θα έρθει στο «Εξπρές Ολύμπια». Προηγουμένως, όμως, πέρασε για τρεις μήνες από το «Λήμνος» που εκτελούσε τότε δρομολόγια στη γραμμή Tarifa-Γιβραλτάρ-Tanger (στο Μαρόκο). Αυτή ήταν μια ακόμα δύσκολη εμπειρία, μιας και ειδικά το λιμάνι της Tarifa ήταν κυριολεκτικά ένα «ψαρολίμανο» που κάθε δεύτερη μέρα έβγαζε «11 μποφώρ λεβάντε». Η γνώση των ισπανικών που είχε αποκτήσει από τα φορτηγά τον βοήθηκε και στην ισπανομαροκινή του περιπέτεια. Στη συνέχεια παρέδωσε το «Λήμνος» στον καπετάν-Κώστα Παπαγεωργίου, αφού κάθησε μαζί του για 10 μέρες.
Στο «Εξπρές Ολύμπια» θα μείνει τρία χρόνια συνολικά, έως το 2003, κάνοντας δρομολόγια τόσο στη γραμμή της Παροναξίας, όσο και στη γραμμή της Σάμου-Ικαρίας. Το «Εξπρές Ολύμπια» ήταν μια ιδιαίτερα όμορφη περίοδος. «Με το πλοίο πηγαίναμε τότε και στους Λειψούς, όπου το πλοίο κυριολεκτικά σερνόταν στην άμμο», όπως μας είπε χαρακτηριστικά.

Και από το 2003 έως το 2008 θα έρθει και θα δεθεί για τα καλά με το «Εξπρές Πήγασος». Με το πλοίο αυτό έζησε μια αξέχαστη εμπειρία, ως συνοδό πλοίο της «Αργούς» κατά την αναβίωση, κατά κάποιον τρόπο, της Αργοναυτικής Εκστρατείας, από το Βόλο μέχρι τη Βενετία. Αρχικά, το σχέδιο ήταν να ακολουθήσει η «Αργώ» τη ρότα που ακολούθησε τότε το πλοίο ταξίδι από την Ιωλκό του Βόλου μέχρι τη μυθική Κολχίδα, αλλά δεν δόθηκε άδεια από τα κράτη της Μαύρης Θάλασσας. Γι’ αυτό, το δρομολόγιο του ταξιδιού άλλαξε αναγκαστικά και στράφηκε προς δυσμάς. Τότε ξεκίνησε το πλοίο από το Βόλο, συνοδεία της «Αργούς».

“Ξεκινήσαμε 53 κωπηλάτες να κωπηλατούν νυχθημερόν. Ακόμα και σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά, συνεχίζουμε να έχουμε επαφές με αρκετούς από τους αργοναύτες». Στο «Εξπρές Πήγασος» οι κωπηλάτες της «Αργούς», ξεκουράζονταν, έτρωγαν και κοιμόντουσαν. Όμως, για να μπορέσουν οι κωπηλάτες να επιβιβαστούν στο «Εξπρές Πήγασος», έπρεπε το καράβι να «γυαλώσει» (να πλησιάσει τον γυαλό), να σβήσουν οι μηχανές του και να μην «προπελίζει». Όλα αυτά, έπρεπε να γίνουν μιας και το πλοίο δεν διέθετε μπαρκαρίζο και η επιβίβαση γινόταν από τον καταπέλτη. Με το πλοίο, ο καπετάν-Βασίλης «χωνόταν» τότε σε κάθε όρμο, ανάλογα με το ταξίδι της κάθε μέρας. Τότε μπήκαν ακόμα και στον όρμο της Αγίας Κυριακής (λίγο παραπάνω από το σημείο που βρισκόμασταν εκείνη τη στιγμή), χωρίς μάλιστα να έχουν χάρτη. Το ταξίδι, τελικά, σταμάτησε στην Πρέβεζα, μιας και το ταξίδι κρατούσε πολύ και τα χρήματα των χορηγών δεν έφταναν για να ολοκληρωθεί μέχρι τη Βενετία.

Ορισμένα από τα μέρη που προσέγγισαν τότε ήταν: Βόλος-Αγία Κυριακή-Ωραιοί-Χαλκίδα-Λεβαντί-Μαρμάρι-Κάρυστος-Κάβο Κολώνες-Λεγραινά-Ανάβησσος-Βουλιαγμένη-Πειραιάς-Περιστέρια-Ισθμός-Ιτέα-Γαλαξίδι-Άγιος Βασίλειος-Πάτρα-Οξιά-εκβολές Αχελώου (ιχθυοτροφεία)-Αστακός-Μύτικας-Πρέβεζα.

Με το «Εξπρές Πήγασος» ήρθε δυο-τρεις φορές στην ίδια γραμμή από την οποία είχε πρωτοξεκινήσει ως πλοίαρχος στην ακτοπλοΐα, Πειραιάς-Κύθηρα-Αντικύθηρα-Καστέλλι Κισσάμου.
Μετά το ατύχημα του «Μυρτιδιώτισσα» στα Κύθηρα, ξαναγύρισε με το «Εξπρές Πήγασος» στη γραμμή των Κυθήρων. Και το 2009 θα έρθει στο «Νήσος Μύκονος» έχοντας μαζί του δεύτερο καπετάνιο, τον καπετάν-Μπάμπη τον Παντελή. Οι ελικτικές ικανότητες του «Νήσος Μύκονος» είναι εξαιρετικές και δίνουν στο πλοίο μεγάλες δυνατότητες, οπότε μπορεί και προσεγγίζει ακόμα και στον Εύδηλο.
Από εκεί και πέρα, το 2010 θα έρθει στη γέφυρα του «Νήσος Ρόδος» στο δρομολόγιο από Πειραιά για Πάρο-Κω-Ρόδο, ένα πραγματικά εξαιρετικό πλοίο που μπορεί να ταξιδέψει σε αρκετές βασικές γραμμές με τις δυνατότητες που έχει. Στη συνέχεια θα ταξιδέψει με το «Νήσος Χίος» σε δρομολόγια στο Βόρειο Αιγαίο και μετά θα ξαναγυρίσει στο «Νήσος Μύκονος». Το καλοκαίρι του 2011 θα ξεκινήσει με το «Εξπρές Πήγασος» τη γραμμή από τον Άγιο Κωνσταντίνο για Σκιάθο-Σκόπελο-Αλόννησο. Στο υπόλοιπο του 2011 επέστρεψε ξανά στο «Νήσος Μύκονος».
Ο καπετάν-Βασίλης έχει ταξιδέψει, σχεδόν, σε όλα τα λιμάνια του Αιγαίου. Ακόμα και στο Βόρειο Αιγαίο πήγε με το «Νήσος Χίος» και στα Δωδεκάνησα με το «Νήσος Ρόδος». Μάλιστα, για πέντε ημέρες είχε περάσει και από τα Επτάνησα, από το «Δημήτριος Μοίρας», στη γραμμή Κυλλήνη-Ζάκυνθος σε προσωρινή αντικατάσταση του πλοιάρχου. Στα μόνα λιμάνια που δεν έχει προσεγγίσει με πλοίο είναι η Θηρασιά, το Καστελόριζο και η Λήμνος.

Σχετικά με τα ελληνικά λιμάνια μας είπε:
«Τα λιμάνια της ελληνικής επικράτειας είναι με ήπιο χαρακτηρισμό άθλια. Καταρχήν, δεν υπάρχει προβλήτα που να μην έχει «σπιλέωση». Στο Διακόφτι των Κυθήρων, θα πρέπει να πιάσει η άγκυρα σε ένα συγκεκριμένο σημείο, ένα λάκκο έξω από το φανάρι, για να μπορέσει να κρατηθεί το πλοίο. Ελάχιστα λιμάνια μπορεί κανείς να πει ότι είναι ασφαλή. Ίσως, ασφαλή να μπορούν να θεωρηθού η Σύρα, η Μήλος, η Νάξος, όπου το λιμάνι δεν είναι απάγγειο, αλλά το βαπόρι δεν κινδυνεύει να το σπάσεις, μιας και μπορείς να φύγεις αν κάτι δεν πάει καλά. Η οικονομική κρίση θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την υπάρχουσα κατάσταση. Από εδώ και πέρα, τα πράγματα θα δυσκολέψουν ακόμα περισσότερο. Και αν συνεχίσουμε έτσι σε λίγο καιρό τα βαπόρια μπορεί να μένουν αρόδου και ο κόσμος να βγαίνει και πάλι με λάντζες, όπως στη δεκαετία του ’50 και του ‘60”.
Μας ανέφερε, μάλιστα, χαρακτηριστικά ότι προσυπογράφει ανεπιφύλακτα αυτό που είχε δηλώσε ο καπετάν-Αχιλλέας Ταρλάμης μετά το ατύχημα του «Εξπρές Σαμίνα», ο οποίος είχε πει ότι ο εισαγγελέας δεν θα έπρεπε να επεμβαίνει κάθε φορά μετά το ατύχημα και να ζητεί τη σύλληψη του καπετάνιου, αλλά θα έπρεπε να ζητείται να συλλαμβάνεται ο καπετάνιος του πλοίου με την πρόθεση να μπει στο λιμάνι.

Ένα περιστατικό που συνέβη στη γέφυρα του «Εξπρές Δανάη», ενδεικτικό των ιδιαίτερων συνθηκών και ιδιαιτεροτήτων της ελληνικής ακτοπλοΐας:
«Τότε με το «Εξπρές Δανάη» κάναμε το δρομολόγιο από τον Πειραιά για Αίγινα-Μέθανα-Πόρο-Ύδρα-Ερμιόνη-Σπέτσες. Κάποια μέρα ζήτησε να ανέβει στη γέφυρα ένας νορβηγός καπετάνιος που ήταν πλοίαρχος σε πλοίο παρόμοιου μεγέθους με το «Εξπρές Δανάη» στα φιορδ της Νορβηγίας. Ο νορβηγός παρέμεινε αρκετή ώρα στη γέφυρα. Αφού ενημερώθηκε για τα λιμάνια των έξι προσεγγίσεων (και επιστροφή), με ρώτησε αν στις Σπέτσες θα γινόταν αλλαγή του πληρώματος. Του εξήγησα ότι δεν θα γινόταν κάτι τέτοιο. Στη συνέχεια με ρώτησε αν μετά την επιστροφή του πλοίου στο λιμάνι του Πειραιά, το πλήρωμα θα έμενε για να ξεκουραστεί μία ημέρα και θα έμπαινε στο πλοίο άλλο πλήρωμα, μιας και του είχα ήδη αναφέρει ότι το πλοίο το επόμενο πρωϊνό αναχωρούσε ξανά στις 8 το πρωΐ για το ίδιο δρομολόγιο. Και πάλι του εξήγησα ότι κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται. Ο νορβηγός καπετάνιος έφυγε τότε από τη γέφυρα γεμάτος απορίες. Μάλιστα, ίσως, και να πίστευε ότι δεν του έλεγα την αλήθεια».
Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα, ολότελα διαφορετική από τη δική του νορβηγική πραγματικότητα.

Σχετικά με την ελληνική γραφειοκρατία:
«Ακόμα και δέκα χρόνια μετά τον παροπλισμό του «Θησεύς» στον Άγιο Γεώργιο Κερατσινίου και πέντε χρόνια μετά το «κόψιμό του» στα Διαλυτήρια, το ελληνικό κράτος μας απαιτούσε να έχουμε προβλέψει να διατεθούν χρήματα για καινούριους κάβους στο πλοίο, για αποφυγή ρύπανσης, για φύλαξη και για τον ελλιμενισμό στον Άγιο Γεώργιο του Κερατσινίου. Το πλοίο, όμως, από χρόνια είχε κοπεί.»

Στην ερώτηση μας αν ο καπετάν-Βασίλης έχει «βγάλει» νέους πλοιάρχους, απάντησε:
«Δεν θα χρησιμοποιήσω ποτέ την έκφραση «έβγαλα καπετάνιο», μιας και ο καθένας μόνος του γίνεται. Απλά, θα πω ότι βοήθησα και έδειξα αρκετά πράγματα στους νέους αξιωματικούς. Ο καθένας παίρνει δυο στοιχεία από τον ένα, δυο στοιχεία από τον άλλο και διαμορφώνει τη δική του τακτική στη μανούβρα. Πρέπει, όμως, κανείς να έχει πάντα αυτιά ελέφαντα. Και πρέπει κανείς να τους ακούει όλους, ακόμα και το τζόβενο που τραβά τη στρωμάτσα, μιας και σε μια δύσκολη περίσταση μπορεί να έχει μια ιδέα που εσύ μπορεί να μην την έχεις. Εγώ τους ακούω όλους. Το τι κάνω, τελικά, είναι άλλη ιστορία.. Αλλά, οπωσδήποτε πρέπει να έχει κανείς αυτιά ελέφαντα και αυτό είναι κάτι λέω πάντα στα νέα παιδιά».
Ο καπετάν-Βασίλης θεωρεί ότι «το πιο δύσκολο κομμάτι για τον πλοίαρχο είναι το «διοικείν», το οποίο δεν διδάσκεται, ενώ η μανούβρα, ενδεχομένως, διδάσκεται. Η τέχνη του «διοικείν» είναι που είτε το έχει κανείς, είτε δεν το έχει. Δεν είμαι ούτε της υπερβολικής αυστηρότητας, ούτε βέβαια και της χαλαρότητας. Το σημαντικό για τον ίδιο είναι το πλήρωμα σε μια δύσκολη στιγμή να τρέξει πρώτα για τον καπετάνιο και μετά για το πλοίο. Αν γίνει κάτι τέτοιο και το πλήρωμα τρέξει πρώτα γι’ αυτόν, τότε και το πλοίο θα σωθεί σίγουρα».

Τον ρωτήσαμε αν δένεται με τα πλοία με τα οποία έχει καπετανέψει:

«Τα πλοία τα αγαπώ, αλλά, πρωτίστως είμαι δεμένος με τα πληρώματα με τα οποία έχω κάνει. Τα καράβια είναι τα εργαλεία και το σπίτι μας. Οι άνθρωποι είναι αυτοί που φτιάχνουν το περιβάλλον»

Τι είναι το πιο σημαντικό που έχει αποκομίσει από όλα αυτά τα χρόνια:
«Το μεγάλο παράσημο που έχω πάρει από αυτή τη δουλειά είναι ότι όταν κατεβαίνω στο λιμάνι του Πειραιά, βγαίνουν όλοι από τους καταπέλτες των πλοίων να με χαιρετήσουν. Για μένα αυτό είναι πολύ σημαντικό».

Για το «Εξπρές Πήγασος»:

– “Το πιο θαλασσοβάπορο που έχω κάνει. Η συμπεριφορά του στη θάλασσα είναι εξαιρετική. Το πλοίο αν το δει κανείς απέξω είναι σκέτη ομορφιά. Το καράβι αυτό το λέω αθάνατο, εφόσον συνεχιστεί να συντηρείται όπως τώρα. Έγινε πολύ καλή δουλειά και φέτος κατά τη διάρκεια της επισκευής. Βαπόρι-δάσκαλος για τους νέους ναυτικούς».
«Το «Εξπρές Πήγασος» είναι βαπόρι μονοτίμονο, με μικρό τιμονάκι και σχετικά μακριά από τις προπέλες. Κάθε πλοίο φτιάχτηκε για ορισμένο δρομολόγιο. Και οι άνθρωποι που έφτιαξαν τα πλοία που εμείς τα πήραμε από το εξωτερικό, δεν τα έφτιαξαν για να μπαίνουν στον Εύδηλο, στο Καρλόβασι και στους Φούρνους. Εφόσον σου το δίνουν, πρέπει να βρει τρόπο να το βάλεις ακόμα και στις τρύπες. Όλα τα καράβια αποτελούν μια ξεχωριστή εμπειρία».
– «Το «Εξπρές Πήγασος» είναι, πλέον, ημερόπλοιο. Καταργήθηκαν οι καμπίνες του πληρώματος που ήταν κάτω από το garage. Και στη μετασκευή μετέτρεψαν τις καμπίνες των επιβατών που βρίσκονταν στο deck κάτω από τη γέφυρα σε καμπίνες πληρώματος.
Η γραμμή του έχει συνδυαστεί με τις Δυτικές Κυκλάδες, αλλά χωρίς καμπίνες είναι δύσκολο να ξαναγυρίσει εκεί”.

Για το arxipelagos.com Αντώνης Λαζαρής

 

To ARXIPELAGOS.COM Τιμά Τα Ελληνικά Πληρώματα!!!

arxipelagos

Συντάκτης: arxipelagos

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Your email address will not be published. Required fields are marked as *

*


Σχετικές ειδήσεις

error: Content is protected !!