Δευτέρα 18 Δεκεμβρίου 2017, 01:25

ΔΙΝΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ Η ΜΙΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ..

Photo by: Simos Michaloglou


Μέχρι πριν μερικά χρόνια, τέτοια εποχή φορούσαν "τα καλά" τους, για να ξανοιχτούν στις θάλασσες του Αιγαίου, καθώς ξεκινούσε από το  Πάσχα η νέα θερινή περίοδος. Δεξαμενίζονταν, σενιαρίζονταν, έλαμπαν και τα είχαν όλα στην εντέλεια, για να υποδεχτούν και να ταξιδέψουν με ασφάλεια τις χιλιάδες επιβατών.

Στα νησιά τους δε, ο κόσμος τα αγαπούσε πολύ και ρύθμιζαν τα ρολόγια στην άφιξη τους. Το δέσιμο ήταν γερό, γιατί αυτά τα πλοία δεν ήταν μόνο για τα "εύκολα", 3-4 μήνες αρπαχτή το καλοκαίρι και μετά "μη τον είδατε μη τον απαντήσατε".. ήταν και για τα "δύσκολα", αυτά που ο πολύς κόσμος που κατοικεί στην ηπειρωτική Ελλάδα δεν γνωρίζει.. τους δύσκολους μήνες του χειμώνα, με τις φουσκοθαλασσιές, τους θυελλώδεις νοτιάδες, την ομίχλη, το χαλάζι, το τσουχτερό κρύο και γενικά κάθε ακραίο καιρικό φαινόμενο που απαντάται κυρίως τη χειμερινή περίοδο. Ταξίδευαν χειμώνα – καλοκαίρι πάντα, με μικρές ανάπαυλες για ξεκούραση και ετήσιες επισκευές.

Ήταν τα καράβια των νησιωτών τους, αυτά που τους "έδεναν" με τον έξω κόσμο, ο συνδετικός κρίκος, η γέφυρα. Το μέσο που θα εξασφάλιζε τη βιωσιμότητα του κάθε τόπου, τις προμήθειες, τα φάρμακα, την εφημερίδα. Έμπνεαν ασφάλεια και μόνο στη θέα τους, για πολλούς και διάφορους λόγους.

Από τις Γέφυρές τους πέρασαν πολλοί από την αφρόκρεμα των Ελλήνων Ακτοπλόων Καπετάνιων, ενώ για τους κατώτερους Αξιωματικούς Γέφυρας και τους Δόκιμους, τα καράβια αυτά υπήρξαν τα καλύτερα σχολεία. "Κρυφά σχολειά" για κάποιους άλλους που αθόρυβα παρακολουθούσαν τις κινήσαν και τις προσταγές των Πλοιάρχων και εμπνέονταν στο να ακολουθήσουν το δρόμο του Ναυτικού.

Από τα Μηχανοστάσιά τους επίσης πέρασαν οι πιο έμπειροι Μηχανικοί και κοντά τους μαθήτευσαν εκατοντάδες, που σήμερα αν τους ρωτήσει κανείς, θυμούνται με αγάπη και νοσταλγία τον καιρό εκείνο, λίγα μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, μέσα στις καρδιές του ΜΥΤΙΛΗΝΗ και του ΠΗΝΕΛΟΠΗ..

ΜΥΤΙΛΗΝΗ και ΠΗΝΕΛΟΠΗ. Θα μπορούσαν να ήταν και αδερφές, λόγω του κοινού τους βίου.. η μοίρα όμως τις έδεσε και τις δύο να στέκουν καρτερικά στον κόλπο της Ελευσίνας, δίνοντας η μία κουράγιο στην άλλη και μετρούν τελευταίες ανάσες. Ερειπωμένες, παρατημένες, αλλά ποτέ ξεχασμένες. Ποτέ ξεχασμένες από τον κόσμο που τις αγάπησε και τις έβαλε για πάντα στην καρδιά του. Γιατί αυτά τα πλοία έχουν ψυχή γι αυτό προσέφεραν και πήραν πολλά.

Λένε ότι ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος Ιατρός. Είναι συνάμα και ο μεγαλύτερος καταστροφέας. Η αρμύρα, η υγρασία καταστρέφουν καθημερινά ό,τι προσπαθεί να μείνει όρθιο. Η λύση φαντάζει μία και δεδομένη. Το τέλος πιθανόν θα έρθει κάποια στιγμή και θα είναι άδικο και άδοξο. Σε κάποιο διαλυτήριο θα γραφτεί το "κύκνειο άσμα". Όμως και το "MENHIR" δεν περίμενε το τέλος του και διασώθηκε, καθώς βρέθηκαν άνθρωποι με μεράκι να το αγοράσουν και να το μετατρέψουν σε RO-RO, χαρίζοντάς του στην ουσία μια δεύτερη ζωή ως "ΝΕΑΡΧΟΣ";

Μακάρι να βρεθεί μια λύση και να μη σκοτώσουν αυτά τα πλοία.. επειδή γέρασαν..

 

Σίμος Μιχάλογλου

Simos Michaloglou

Συντάκτης: Simos Michaloglou

Administrator

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Your email address will not be published. Required fields are marked as *

*


Σχετικές ειδήσεις

error: Content is protected !!